KENAN CAN

ESİNTİLER

            Şuan öyle garibim ki , öyle ağlamaklı ve mahzun, belki ağlamak için bahane arıyorum, ufak bir yel değse kendimi bırakı vereceğim. Bu çözüm olmayacak elbet, hafifletmeyecek bu yoğunluğumu, bu an öyle önemli bir an ki  nadir anlardan biri ve cok nadir yakalar bulur, benide buldu keşfetti , ağırlığını düşüncelerimde, bedenimde, yutkunmaya zorlanan bogazımda ve  uzaklara odaklanmış, karanlıkta parıldayan ışıklara bakıp bakıp sulanan gözlerimde hissediyorum.

            Damlalar agır agır akıverirken, parıldayan ışıklara bakıyor ve saniyeler içinde tüm düşüncelerimi, şuanki zamandan öncesini hayal ediyorum. Güldüğüm, tebessümler saçtığım zamanlarımı hatırlayabiliyorum, çocukluğumu ve çocukluk arkadaşlarımı, deliler gibi koştuğumuzu, o kadar masum ve düşüncesiz günlerimizi. Çocukluğumda bile çok ağladığımı hatırlıyorum, sesimin çıkmadığını, hakkımı savunamadığımı, içime atıp ağırlığında ağladığımı çok iyi biliyorum, o zamanlar sesimi çıkaramaz ağlardım şimdi çıkarıp ağlıyorum, hala hakkımı savunamıyorum ama gülüp geçiyorum, aklımda o kadar çok neden ler var ki her defasında neden diyorum. Şimdi bir sigara yaktım derince çektim gözlerimi kapatarak, dumanı ciğerlerimde hissettim ve yine sığındım yanan sigaraya ve neden dedim. Yardım isteyenlere kendimi zorlarcasına yardım etmenin adı nedir, elini uzatmanın adı nedir, bu beni öyle mutlu ediyorki anlatılmaz yaşanır, sokakta, caddede yürürken gördüğüm çaresizlikler öyle ciğerimi yakıyorki, yüzlercesine, milyonlarcasına yardım etmek istiyorum, hepsine birer birer umutlarına umut olmak, dertlerine deva olmak ve tebessümlü bakışlarını istiyorum. Ben öyle ağlamak istiyorum, böyle boğularak ezilerek değil ve yine neden diyorum. Ey hayat neden, neden yardım ettiklerim beni olmadık durumlara sokuyorlar ki, neden ben hala aynı kişilere yardım edebiliyorum, onlar  beni salak yerine koyarken ben yardım peşindeyim neden, benim o kadar kafam çalışmıyormu acaba neyin ne olduğunu bilmiyormuyum, işte bunlara gülüp geçiyorum, nedenleri hep aklımda hiç unutmuyorum. Ve bu insanlar hala karşımdalar, o an onların yerine koyuyorum kendimi ve yine ben utanıyorum, bunlara isyan etmiyorum asla etmedim, şuanki halimdende şikayetçi değilim olmayada bilirdi ama oldu, keşfedildim ve bu haldeyim, yazdıkca o kadar doluyor ki, sanki her şey anlamını yitiriyor, herkes ve her şey uzaklaşıyor, manasız derinliklere dalıyorum nedenleri ararken. Usul  usul ağlarken, işten döndüğümde kapının açılması ile boynuma atlayan kızım aklıma geliyor, babacığım deyişi hala kulaklarımda, bana sarılışı ve huzuru, ona hiç sesimi yükseltmediğim aklıma geliyor, canı acıdığında canımın acıdığı ve onun için kaç gece ağladığım aklıma geliyor. Neden kızım uzağımda şimdi, ben neden yalnız kaldım karanlıklarda…..

            Yaşamın anlamı neydi biliyormuyduk, yada bizmi yönlendiriyorduk, her insanın elinde aynı senaryo mu var acaba, manzaralar aynı roller aynı kişiler farklı. Hep el uzatan ben, her defasında koşan, belki olmayacak yükler altına giren ve tebessüm bekleyen ve hep ağlayan ben , arkamı döndüğümde hedef olan ben, bumu acaba yaşam, sebepsiz infazlar, ve aklıma yaşlı bir teyze geliyor, tanımadığım biri yolda gördüğüm, ben yürürken yanıma gelmesi ve yüz hali, yardım istiyordu, yüz halini görünce öyle üzülmüştüm ki, durumunu izah etti ve sadece memleketine gitmek icin yol parası istedi, gözlerim o an doldu, hiç tereddütsüz yardım ettim, bana dua etti ve kenara çekildi, ben yürümeye devam ettim, yeniden uzaktanda olsa arkamı dönüp bakmak istedim, baktım, teyzem her geçenden yardım istiyormuş ve yeniden üzüldüm, neden dedim, o an kandırıldığımı düşünmüştüm ama sorun değil helal olsun, o utanmasın onun yerine ben utanirim, o üzülmesin ben üzülürüm, ona göre yaşamın anlamı buymuş. Teyzem istediğim gibi olmasada en azından tebessüm etmişti, Ne yazikki devam edemiyorum cünki kardeşim geldi.. O nadir an bitmesede bitti. Cünki şu halde iken görünmek istemiyorum, halimden bile utaniyorum… Devamı gelicek.

http://kenancan.spaces.live.com/

Daha önceden anlattığın ve bildiğim kadarıyla seni sana anlatmaya çalışmıştım. Şimdi de aradaki zaman farkıyla, seni ne kadar tanıdığımı, neler düşündüğünü ve bana göre neler düşünmen gerektiğini anlatmak istiyorum. Umarım bana kızmazsın.

         Geçmişini ve yaşadığın zorlukları biliyorum. Bunların izlerini hala yaşamaktasın ve bir şekilde hafifletmeye, en azından kendini biraz olsun rahat ve huzurlu hissetmen için arayışlar içinde olduğunu fark ediyorum. Mevcut şu anki ailenin maddi ve manevi yükünün hemen hemen tamamının senin sırtında olması büyük sıkıntılar veriyor ve yıpratıyor seni, hatta seni bir takım kararlara zorluyor ki, düzgün, iyi bir dille gelebilecek merhabaları değerlendirebileceğin bir atmosferin içindesin. Bu konuda kendine ne kadar güvensen de , korkuların olduğu, özellik olarak ta kaybetmekten hoşlanmadığını söyleyebilirim.

         Bana göre, senin şu anki durumunun, bir karar verme zorunluluğunun bulunduğudur. Fazla da bir alternatifin olmadığı , seçeneklerin sınırlı olduğu açık. Sana daha önceden de söylediğim gibi, ya elindekileri yaşanılabilir hale getirip, olduğu gibi kabul edeceksin, ya da arzularının, umutlarının peşinde koşup, seni götüreceği yerleri sabırla ve merakla bekleyeceksin. Seni düşünen birisi olarak kırılmanı, üzülmeni ve acı çekmeni istemem. Bu yüzden, senden ricam, geçmişten bugüne kadar, hayatındaki olumlu ve olumsuz anlarını yeniden gözden geçirmen ve kimsenin etkisi altında kalmaman olacak. Bugün olduğu gibi, yarınlarda da hep yanındayım bunu bilmeni istiyorum. Günün birinde karşılaşmak dileğiyle, mutlu anlar seninle olsun. Kenan Can.

SAÇMALARDAN SEÇMELER – 1 (GERÇEK)

         Tam tarihini hatırlamıyorum ama, bir tutku, bir fantazi uğruna çok feci hırpalandığımı iyi biliyorum.

         Dediğim gibi bahsi geçen konuyu gerçekleştirmek üzere yola koyulduk, tüm senaryolar hazır, aksilikler hariç tabii. Zamansız bir telefon olayın tüm iştihamını alıp götürdü ve hayal kırıklığı tabii. Misafirimin acilen gitmesi gerekiyormuş, aracı öyle bir yere çekmişim ki gideceğimiz mesafe bir saat sürer. Bu durum moralimi bozmuş ve bir an için psikolojim bozulmuştu. Misafiri gideceği yere bıraktıktan sonra kendimi alkole verdim tabii çok değil. Yol üzerinde bir benzinlik gördüm ve benzinliğe ters girdim, çıkarken de ters çıkacağım malum. Bir sinirle tam benzinlikten çıktım, karşımda motorsiklet ve üzerinde iki kişi, muhtemel bir kazayı çabalar sonucu atlatmıştık ve yoluma devam ettim. Bir müddet sonra, seyir halinde iken öyle garip küfürler duymaya başladım ki, oda ne, motorsikletliler takip etmişler ve hemen solumdalar, öyle bir bağırıyorlar ki mahalle ayağa kalkıyor. Kenara çeeeeek, kenara çeeeeek diye bağırıyorlar. Yapacak bir şey yok kenara çekmekten başka. Tam aracı kenara çekmek üzereyken, motorsikleti aracın önüne kırdılar ve frene bastılar. Artık iş çığrından çıkmıştı ve ben frene basıyım diyene kadar çoktan onları aracın altına almıştım, uzun bir mesafe sürüklendiler ve nihayet durabildim. Bu durum beni çok korkutmuş ve hayatlarından şüphe etmeye başlamıştım, acil hastaneye yetiştireyim diye tam kapıyı açacakken, kapı kendiliğinden açılıverdi, inmeye bile fırsat bulamadan iki kaşımın ortasına bir yumruk geldi ama öyle böyle değil, yan koltuğa seriliverdim, ilk vuruşta kanlar fışkırmaya başladı ki daha durun. Ben hala araçtan inmeye çalışıyorum, derken diğeri bir yumruk attı, ben doğruldukça bu durum sürekli tekrarlanıyordu, bir ara ayaklarıyla vurduklarını fark ettim, yaklaşık yirmi dakika boyunca bu durum devam etti ve artık yoruldular. Perişan olmuştum, araçtan sonunda inebildim ama, gözlerimin ikiside kapanmış, görebilmek için başımı 80 derece yukarı kaldırmam lazım. Neyse olay mahallinde en az 60 kişi var, sağolsunlar seyirciler ki muhteşem bir gösteriydi ve seyredilmeye değerdi, bir alkışlamadıkları kalmıştı.

         O gün değişiklik olsun diye beyazlar içindeydim, olay sonucu biraz desenli olmuş, adeta dalmaçyalıya dönmüştüm. Derken polis ekipleri geldiler ve motorsikletlilerle konuştular, ardından yanıma geldiler ve ne yaptılar sana böyle, bir tanesi askerden izne gelmiş, şikayetçi olda günlerini gösterelim dediler. Polislerin öyle söylemesi içimi burkmuş ve tereddüt boşluğuna girmiştim, acaba şikayetçi olsamıydım. Biraz zaman istedim ve çocukların yanına gittim, teşekkür ettim ikisine de, böyle bir şekle ihtiyacım vardı, bayağı bir stres attınız üzerimde, bende rahatladım iyi oldu dedim. Bu arada seyirciler şikayetçi olmam için, açıklamalar yapıyorlar, beyanatlar veriyorlar. Sabahtan beri müdahale etmeyen seyirciler neden se mutlu sonda katkıda bulunmak istiyorlar. Çok üzücü bir durum. Ve karar verdim nihayetinde, ekiplere arkadaşlar gitsinler dedim, bu seferlikte böyle olsun deyip, bir eczaneye pasuman yaptırttım.

         Eve gittiğimde ise ağızlar iki metre açılmış ve yeni şeklim şaşırtıcı gelmişti. Hiiç konuşmadan derin bir uykuya daldım, iki hafta kendime gelemedim ve kötü olarak imlenen bir anı olarak kaldı.

Sevgili N...n;

         Kimi zaman keşke seni hiç tanımamış olsaydım diyorum, bile bile tutsak kalmazdım anlamında, kimi zaman iyi ki tanımışım, saklı, uzak duyguların çıkışı açısından, kimi zamanda, yoksa bana verilen bir dersmiydi acaba diye, yani ne seninle ne de sensiz.

         Normal olarak, kendi açımdan söylüyorum bunları, ama kesinlikle kimseyi yargılamıyorum, zaten yargılama gücümde yok. Karışık ve yabancı olduğum bir durum bu ve sıcak bakmadığım, prensiplere ters düşen. Ama gel görki, kişiyi kişi yapan öz nitelikler bile kimi zaman, karşı koyulamaz güç karşısında değişebiliyor. Kendimizden kişiliğimizden ödün verip durumumuzu anlatamıyosak ne ala.

         Kendimi bildim bileli hep insanları ve yaşayış biçimlerini anlamaya çalıştım, ama asla karışmadım, karışamam. Elbetteki benim yaşantımda da eksik olduğum veya sorunlarım olmadı değil, belki kimi insanların taşıyamayacağı kadar yük var üzerimde, kimseye paylaştıramadığım, hala yükümü hafifletecek birilerini aradığım. Görüyorum ki insanlar ufacık problemlerinde bile, sanki ayaklarını kaybetmişçesine yıkılı veriyorlar, umut bağlayıp medet umuyorlar, şiirler yazıyorlar, türkülerle ifade ediyorlar, bir şekilde dile getiriyorlar. Ne garip dünya ki insanları da garip. Sevgileri, pazardan domates alır gibi niceliksiz ve görsel, amaçları, eskiden beri var olan hırs ve tutkuları, yaşamları tatminkarlık ve gereksinim, paylaşımları sıradan ve dikkatsiz, olumlu anları, tatminkarlıklarıyla ölçülüyor. Öyle ya her şey insanlar için değilmi ? Zaman öyle bir zaman ki insanlar nedense hep görmek istedikleri veya alıştıkları gibi bakıyor, yanlış olsa bile kendilerini öyle yapılandırıyorlar. Duymak istediklerini söylemediğinizde, kusur arıyor hatta yargılıyorlar. Dediğim gibi garip dünyanın garip insanları.

         Evet N...n, ben ne istediğimi çok iyi biliyorum. Benim noktam sensin, son durağım ve durdum bekliyorum. Hani günün birinde, gelecek için, geleceğimiz için düşündüklerin nedir diye bir yöneltin olmuştu ve yanıtsız kalmıştı, eğer hatırlarsan;  O an çok şey söylemek istedim ama olmadı, düğümlenip kaldım öylece, oysaki benim aile modelim, sıcak ve düzenli bir yaşam, maddiyatın satın alamayacağı bir anlayışla birbirine bağlı ve sadakatli, ailemle geçireceğim her bir saniyeyi, hiçbir şeyle ölçemeyeceğim bir ortam. Örnek gösterilecek birer Anne ve Baba, çocuklarımızın öğündüğü ve bizimle konuşmaktan çekinmeyecekleri, kendilerini rahat hissedecekleri bir ortam. Bağların güçlü olduğu, engel tanımayan duyarlı bir yapı.

         Bu belki, günümüz şartlarında imkansız gibi ama hayal bir model işte. Tanıştığımızdan beri, yanlış yerde ama doğru zamanda ve doğru kişi diye düşünüyordum, o yanlış yeride düzeltmeyi umuyordum. Derler ya zaman her şeye kadirdir diye, katılmıyo değilim, nedeni ise ilerleyen zaman aslında durumun gözüktüğünden de çok farklı boyutlar taşıdığı ve gayesini aşacağı, neticesinde de belki de daha vahim bir sonuçla, içinden çıkılmaz bir durumla karşılaşacağımız olgusu yerleştiğindendir. Ne yalan söyleyeyim, senin varlığınla mutlu oluyordum, hayata dair , hayata geçirilecek bir çok istekler vardı. En azından o muhteşem heyecanı seninle yaşadım ve yaşamak isterdim gideceği yere kadar, ama olmadı. Dediğim gibi zaman ilacı bizi kendimize getirdi ve gerçekleri gösterdi. Gelecekte senin zaaflarını yenmeni umut ediyorum ve başaracağına kanaat getiriyorum, problemsiz hayat düşünülemez tabi ki bu yüzden bakış açınıda değiştirmen gerekiyor, bunların dışında tüm söylenenler bir yana yinede seni tanıdığıma memnunum tabii bana düşen ders payınıda aldım ve içimde bir yere sakladım üstünü örtmeye çalışıyorum. Hayatın boyunca mutluluklar yakanı bırakmasın, güzellikler seninle olsun. Günün birinde karşılaşmak dileğiyle, yaşantına devam et. Saygılar Kenan CAN.

        Aslında çevresine olan iletileri kadar, düşüncelerini uygulayan veya pek paylaştığı söylenemeyen beklide uygulama korkusu olan birisi.

Yapmak istedikleri ve yaptıkları arasında sürekli bocaladığı, birtakım kendince çelişkili gözüken hayatına, yeni bir akım, desen ve ihtimallerden arındırılmış yeni bir çizgi oluşturma gayesinde. Kuşkusuz ki yaşam mücalesinde yaşamsal olarak diğer insanların da olduğu gibi kararlı, ama yaşamın sadece beslenmek ve fiziki ihtiyaçların karşılanması olmadığının da bilincinde. Çoğu insana göre,  belki, kendi halinde, pek konuşmayan, kimseye karışmayan, fazlada bir özelliği olmayan, haberli-habersiz kişiler arasında özel hayatı sakız olan, çok çalışkan ve iş konusunda pratik olan, bazı kesimlerin takdir ettiği, bazılarının da sorumsuz olarak gördüğü, örnek ve rivayetlerinin gerçek olduğu aşikardır. Bu çoğu insanlara cevap olarak onun düşündüğü, insanları küçümsemek namına değil de, onların düşünceleri bakımından onlarla bir takım diyaloglara giremeyeceği, girse de zaten o insanların ne, kim, nedir, nasıldır, ne yapar, yaşantısı v.b. soru ve sorunlarını analiz ettiğinden boşa konuşacağının şüphesizliğine inanmışlığındandır. Özel hayatına gelince, insanların ne düşünüp söylediklerinin aslında pek de umurunda ve önemi olmadığı, bilakis insanlara değer verirken bunları da göz önünde bulundurduğu hatta kimilerine de bu konuda teşekkür ettiği malumdur. Hem bu durum aslında o şekilde düşünenlerin, sanki bir gazete kupüründen okumuş gibi veya haberlerde yayınlanmış gibi ağızdan ağız’a dolaşmasının, insanların söyleyen ve dinleyenlerin kişisel ayıbının olduğunu da bile- bile, hakaretler yağdıracağı yerde, teşekkürü seçmesi de çok ilginçtir. Özellikleri, insanların pek çözemeyeceği, beklide hiç uğraşmayacakları, belki sıradan beklide verimli bir düşünce sistemine sahip olduğu, düşüncelerinin de mantık çerçevelerini aşamayacağı, kararlarını da, zaman ve imkan olasılıkları haricinde hep mantığıyla aldığı, olayların ve diyalogların, hataların ve pişmanlıkların neler alıp ve götüreceğini genelde tahmin etme yeteneğine sahip, sonuçlarını da kabul eden, tabi ki birtakım ihtiyaçlarının karşılanması için insanlarla farklı ilişkiler kuran, kalıcı olmayı hedefleyen, ilgiye, şevkate ve sevgiye kendisinin verdiği kadar muhtaç olan bir adam.

Bunların dışındaki hobileri, özellikleri fiziksel ve kullanılabilirlilik vb. gibi, sadece normalden ibaret olduğu, bilgisayar ve donanımından aşırı derecede anladığı, bunun yanında bilgisayar programcılığı ve birkaç programlama dili bildiği, klavyeyi çok seri kullandığı, iş ve çözümleri bakımdan pratik olduğu, müzik dinlemeyi ve genelde halk müziğinden hoşlandığı, kültürel faaliyetlere katıldığı, insanlarla konuşmayı çok sevdiğini, enstroman olarak bağlama çalmayı ve fırsat buldukça ilerletmeyi düşünen, klasiklik, sabitlik ve taklitçilikten hoşlanmayan, genelde yalnız olduğundan, yalnızlığı seven, mesleği muhasebeci olan, sıcakta terleyen, soğukta üşüyen bir kişi.